Sergeant

Sergeant maakt muziek alsof ze een grillige film monteren – geluiden knippen, plakken en opnieuw samenstellen tot een draaikolk van onverwachte wendingen. Het trio – filmmaker/componist Benjamin Cools, zoek-zingende acteur Ferre Marnef en sonische engel Geraldine Vanspauwen – vindt een fragiel evenwicht tussen de hoekige scherpte van postpunk, de meedogenloze drive van krautrock en een onvoorspelbare popenergie die je hart sneller doet slaan.

Hun sound is een plunderfonische chaos van gebroken ritmes en botsende texturen: altijd in beweging, nooit helemaal in balans. Het is alsof The Avalanches een feestje bouwen met heidense fluitjes, vervormde bellen en dubby baslijnen. Fluiten krijsen alsof ze proberen weg te sprinten van de beat, en melodieën versplinteren in chaotische joyrides.

Stel je Micachu & The Shapes voor die hink-stap-springen spelen met Robert Wyatt, of Sonic Youth die oplossen in een glas bruiswater met wodka — bruisend, bedwelmend, maar op het einde genadeloos eerlijk. Live drijft Sergeant hun muziek tot experimentele hoogtes, waarbij nummers worden opgejaagd tot een koortsachtige intensiteit en herschikt tot iets nóg ongetemders. De ruimte vult zich met dwaze kritiek, een gecontroleerde struikeling, een geluid dat blijft rennen zelfs wanneer het allang niet meer weet waar het naartoe gaat.