Swomp - Katelijne Beukema

In Swomp onderzoekt Katelijne Beukema hoe we communiceren over rouw. We weten inmiddels dat de 5 rouwstadia van Elisabeth Kübler-Ross achterhaald zijn, maar hoe gaat rouwen dan wel? Te vaak nog zo: wegstoppen dat verdriet en snel weer 'de oude' zijn. Het moet vooral niet te veel ruimte in het dagelijks leven innemen. Voor het eerst is Katelijne bij het maken van een voorstelling vertrokken vanuit een heel persoonlijk gegeven: het missen van haar overleden vader. Vanuit de behoefte om de onzichtbaarheid van rouw weg te nemen en nog maar eens te benadrukken dat er geen stappenplan of eindpunt is, geeft ze een inkijkje in hoe de rouw zich een weg door haar leven baant en zich op de meest ongewenste momenten door alle poriën in haar lijf naar buiten wringt. De zoektocht was: het persoonlijke omzetten naar een universeel verhaal. Haar wens was: het publiek iets laten vóélen. In de pers "In haar spel heeft Beukema geen schmink nodig. De glimlach die zij opzet is ook zonder schmink als opgedroogde verf, met alle groeven en breuklijnen die zo'n laag pigment nalaat." Theaterkrant