Einstein on the Beach

“These Are the Days, My Friend.” Collegium Vocale, Ictus en Moor Mother maken tijd voelbaar tijdens een unieke muzikale trip. Midden jaren zeventig markeert Einstein on the Beach een radicale breuk met wat opera tot dat moment was. Philip Glass en Robert Wilson maken geen werk over het leven van Einstein, maar over tijd, denken en waarnemen. Geen plot, geen psychologie. Wel: tellen, puls, herhaling. Cijfers worden uitgesproken. Muzikale patronen keren telkens weer een tikkeltje anders terug. Scènes volgen elkaar op zonder uitleg of ontknoping.

Collegium Vocale Gent en Ictus, onder leiding van Tom De Cock, nemen die precisie collectief op zich. De muziek vraagt exact tellen, scherp luisteren en voortdurend afstemmen. Moor Mother grijpt met tekst en stem in in de partituur. Vanuit poëzie, hiphop en experimentele klank plaatst ze taal tegenover de strakke patronen van het werk en snijdt ze door de herhaling met een aanwezigheid die direct, poëtisch en onmiskenbaar van nu is.

Drie maanden voor de première van het werk in 1976, kende ook Music for 18 Musicians van Steve Reich zijn première, een werk dat evenzeer vertrekt vanuit puls en geleidelijke verschuiving. Samen markeren ze een moment waarop componisten stoppen met vragen wat muziek betekent, en beginnen te onderzoeken wat ze met onze waarneming van tijd doet. Op zaterdag 26 september kan je tijdens het festival Music for 18 Musicians live ervaren.

Vandaag, 50 jaar later, blijven beide werken opvallend precies in hun effect. Ze verschuiven hoe tijd wordt gevoeld, gedeeld en volgehouden. Een trip door duur, waarin tijd loskomt, uitrekt en je even laat vergeten hoe ze normaal werkt.