Axelle Red

Haar laatste studioalbum met eigen werk, Exil, verscheen acht jaar geleden. Haar laatste AB passage dateert van eind 2025 en was ook voor ons een verrassing, toen ze onaangekondigd als special guest op het podium verscheen tijdens de show van Roméo Elvis & Oscar and the Wolf.Inmiddels nam Axelle Red de tijd om de lat heel hoog te leggen voor nieuwe songs, vaak uptempo, met teksten die zich op meerdere niveaus laten lezen. Haar nieuwe, langverwachte album komt eind 2026 uit. En daarvoor delen we maar al te graag onze AB met haar.De Belgische singer-songwriter, pop- en souldiva staat al meer dan drie decennia garant voor een lange lijst iconische songs zoals Sensualité, Parce que c’est toi, Je t’attends, Elle danse seule, Le monde tourne mal, À tâtons, Ma prière, Rester femme en Rouge ardent. Met dertien albums, miljoenen verkochte exemplaren en jaarlijks tientallen miljoenen streams, groeide ze - als humaniste en feministe - uit tot een unieke artieste die gevoel en engagement moeiteloos met elkaar verbindt.In 1993 verscheen Axelle’s debuutalbum Sans plus attendre. Het pop-soulalbum werd een ongekend succes: met meer dan 500.000 verkochte exemplaren werd het een van de bestverkochte platen in de Belgische muziekgeschiedenis. Dankzij de daaropvolgende concerten en haar tweede album À tâtons, opgenomen met enkele van de bekendste Amerikaanse soulmuzikanten, brak ze definitief internationaal door. Ze groeide uit tot een artieste die niet alleen popgeschiedenis schreef, maar ook respect afdwong bij muzikale iconen wereldwijd. Haar tijdloze songs worden vandaag gecoverd door een nieuwe generatie Franse artiesten zoals Vianney, Clara Luciani, Juliette Armanet en Julien Doré en recent zelfs door Dua Lipa, tijdens haar concert in het Sportpaleis in Antwerpen.Naast haar muzikale successen ontwikkelde Axelle zich steeds meer als activiste. Ze zette zich in voor mensenrechten, werkte samen met UNICEF, werd ambassadrice voor Handicap International en sprak zich lang vóór #MeToo al uit over de positie van vrouwen wereldwijd.Dat engagement kreeg een krachtige vorm op haar album Sisters & Empathy (2009), volledig gewijd aan onrecht jegens vrouwen, kindhuwelijken en vrouwenbesnijdenis: thema’s waarmee ze tijdens haar humanitaire werk rechtstreeks werd geconfronteerd. Waar ze op Sans plus attendre nog zong: “Le monde tourne mal… Let’s dance”, voelde ze na Sisters & Empathy de noodzaak om méér te doen om haar muziek in te zetten als stem voor verandering.Die combinatie van passie, gevoeligheid en altruïsme loopt als een rode draad door haar carrière: “Het gaat erover dat we allemaal onze kansen mogen grijpen en ons geluk mogen najagen, maar dat we ons moeten afvragen in welke mate we anderen daarvoor een prijs laten betalen.”Ook haar manier van optreden evolueerde: “Vroeger was het veni, vidi, vici, kijk wat ik allemaal kan. Nu zoek ik vooral naar manieren om iets te delen met het publiek, naar écht contact.” En precies dat maakt haar concerten zo uniek. Vandaag st