Er is de zee. Eén van hen beslist te vertrekken — alleen, met een zeilboot, op reis naar het onbekende. De ander blijft aan land. Ze nemen onhandig afscheid. De trossen worden losgegooid. Het bootje verdwijnt langzaam in de verte.

Vanaf dat moment leven ze in twee verschillende realiteiten, verbonden en gescheiden door hetzelfde element: de oceaan. Er is het leven op het water: de uitgestrektheid, de eenzaamheid, de mentale en fysieke inspanning, het geweld van weer en golven. Er is het leven op het land: met de stille vraag waarom de ander vertrok - “naar het midden van niets” en wat iemand dáár, voorbij de horizon, gaat zoeken.

Geleidelijk verliezen ze de verbinding met elkaar. Geen van beiden weet hoe het met de ander gaat. Dan steekt er een storm op. Er is geen ontkomen aan. De oceaan dringt zich op. De oceaan neemt het over.

Lees verder op https://www.theateraanzee.be