Eat Me

Wanneer is te veel genoeg? Eat Me vertrekt daar. Een tafel wordt gedekt. Glazen vullen zich. De maaltijd komt nooit echt op tafel. Iemand kookt. Iemand serveert. De eetlust blijft doorgaan. Nog een hap. Nog een slok.

Regisseur Aïda Gabriëls benadert opera en muziektheater als een open plek waar muziek, performers en toeschouwers voortdurend hun rol heronderhandelen. Geluid is geen achtergrond maar architectuur. In Eat Me organiseert het de ruimte: wie serveert, wie consumeert, wie doorgaat lang nadat verzadiging had moeten intreden.

Componist Jonathan Bonny bouwt de partituur als een banket zonder einde. Hoofse pracht van Jean-Baptiste Lully botst op de drang van Antonio Vivaldi, om vervolgens op te lossen in elektronica en fragmenten uit de popmythologie. Ja, Britney Spears zit mee aan tafel. Ornamenten vermenigvuldigen zich. Baslijnen blijven aandringen. Genot wordt ritme. Live uitgevoerd door B’Rock Orchestra en zangers die zich bewegen tussen gast, host en medeplichtige, circuleert de muziek door de ruimte.