De Navelberg

Op een kalkstenen plateau in Zuidoost Anatolië. Op een willekeurige ochtend midden jaren tachtig, nabij Urfa (Turkije), ploegt een oude boer zijn veld en stuit op een ongewone steen. In de overtuiging dat zijn vondst kostbaar is, tilt hij de steen op zijn kar en rijdt naar het plaatselijke museum. De directeur wimpelt hem af. De steen is kalk, gewoon kalk. Teleurgesteld laat de boer zijn vondst achter in de museumtuin.

En dan opent de berg zich: onder het ritselende graan wordt het laken een landkaart, aders vertakken tot straten, ribben rijzen tot muren, het kloppende hart van een stadsplein. Tussen mythische intuïtie en precieze handeling ontvouwt een zachte koortsdroom. De Navelberg is een dans tussen mens, natuur en archeologie. Geen reconstructie maar een uitnodiging om de schaten in de berg mee te ontdekken. Een onopgelost vraagstuk over de status van het monument en zij die het maakten maar nooit afgewerkt zagen. Een ode aan het wonderbaarlijke, al dan niet destructieve, kunnen van de mens.

De Navelberg is een beeldende en fysieke ervaring van en met Ali Can Ünal waar de scenograaf een actieve speler is: gebouwen schuiven, vlakken kantelen, schaduw wordt tekening. Een bevreemdende en betoverende afdaling in de berg en doorheen de poriën van de tijd.