histoire(s)

Olga de Soto, onderzoekster en choreografe, onderzoekt onophoudelijk wat in de dans en daarbuiten sporen nalaat. In 2002 nodigt Culturgest in Lissabon haar uit om zich te verdiepen in een inmiddels legendarisch geworden stuk, gebaseerd op een verhaal van Jean Cocteau en uitgevoerd door Jean Babilée en Nathalie Philippart.“Hoe kan ik hulde brengen aan een voorstelling die ik niet echt heb gezien?”, noteert de artieste in haar dagboek. Maar het idee begint vorm te krijgen, de zoektocht ontkiemt. Een zoektocht zelfs die haar op het spoor zet van de première en diens toenmalige twee vertolkers, en die zal uitmonden in histoire(s) – in mei 2004 op het Kunstenfestivaldesarts.Nu, tachtig jaar na de première van Le Jeune homme et la mort, blijven de vragen actueel over de filter van herinneringen, de nasleep van emoties, de manier waarop een zogenaamd vluchtige kunst de geest doordringt. Door de kracht van het archief te combineren met die van het verhaal, doet histoire(s) met deze nieuwe reprise de kracht van sporen herleven.