Liesa Van Der Aa + Aure

Liesa Van der Aa

Uniek klankenuniversum dat laveert tussen jazz, pop, elektronica en klassiek. Componiste, muzikante, zangeres, actrice, of om het kort te zeggen: Belgisch toptalent. Liesa Van der Aa is een artistieke allrounder met een indrukwekkende discografie achter haar naam. Haar tweede plaat ‘WOTH’ uit 2014 is zo eentje die ons nog steeds bijblijft, en muzikaal drieluik geïnspireerd op de dodenceremonieën uit de oude Egyptische cultuur. Nu komt ze met een nieuw album getiteld ‘Caramel’. Het ‘jongere, zachtere zusje’ van haar vorige plaat ‘Easy Alice’ (2020) beweegt zich nog steeds in eenzelfde jazzy universum. Alhoewel. Om toch een paar referenties te noemen: je hoort echo’s van Laurie Anderson, dit keer vervlochten met de vroege klassiekers van James Blake en flarden van Billie Eilish en FKA Twigs. Elektronica, hedendaags klassiek, barok, jazz en hiphop – Caramel draagt, zoals Van der Aa het zelf graag omschrijft, al deze jassen tegelijk, nonchalant over elkaar heen. En daarbovenop vallen, meer dan ooit tevoren, de maskers. “Ik wilde een plaat maken die voelt alsof je iemand luidop hoort denken,” zegt ze. “Alsof je op het puntje van iemands bewustzijn zit, zonder dat alles al uitgesproken is.” Liesa knipte, plakte, speelde met loops zoals in de hiphop, en bouwde zo een klankenuniversum dat laveert tussen jazz en pop, tussen melancholie en hedendaagse frisheid. De productie gebeurde in nauwe samenwerking met Niels Broos, met bijdragen van onder anderen actrice Sandra Hüller (Anatomy of a Fall) en zangeres Judith Okon.

Aure

Intieme, minimalistische en meertalige folk. Sommige mensen hebben een overdaad aan talent. Aure is zo iemand. Naast een carrière als architecte waagde ze zich ook aan het singer-songwriterschap, en ook daar scheert ze hoge toppen. Haar debuut-EP ‘A Few Notes’ (2023) kon op heel wat lof rekenen en bracht haar naar podia door heel Europa als support van Andy Shauf en Tom McRae. Dit najaar komt ze haar kersverse debuutplaat ‘printemps’ voorstellen, die verschijnt op Mayway Records. Een plaat van drempels, geschreven in de tussenruimte waarin het ene hoofdstuk eindigt en het andere begint. Geïnspireerd door het poëtische minimalisme van artiesten als Atahualpa Yupanqui, Facundo Cabral en Leonard Cohen, vermengd met het mysterieuze clair-obscur van Lhasa, Jessica Pratt en Nico. Ze verweeft talen en tradities tot een universum dat zowel fragiel als trefzeker aanvoelt.